Zaloguj
Reklama

Rak tarczycy – charakterystyka objawów i metody leczenia

Autorzy: lek. Paulina Raczyńska
Rak tarczycy – charakterystyka objawów i metody leczenia
Fot. panthermedia
(0)

Rak tarczycy jest nowotworem złośliwym, który może wywodzić się z komórek pęcherzykowych tarczycy – brodawkowaty i pęcherzykowy – lub komórek C (okołopęcherzykowych) wytwarzających kalcytoninę – rak rdzeniasty. Rak tarczycy jest najczęstszym nowotworem złośliwym gruczołów wydzielania wewnętrznego. W Polsce obserwuje się około 1700 nowych zachorowań rocznie. Największa zapadalność przypada na 40.- 50. rok życia.

Reklama

Jedynym udowodnionym czynnikiem ryzyka raka tarczycy (brodawkowatego) jest ekspozycja na promieniowanie jonizujące, zwłaszcza jeśli nastąpiło w dzieciństwie. Dotyczy głównie chorych poddanych radioterapii. Nie bez znaczenia są także mutacje onkogenne. W przypadku nowotworu tarczycy mutacji podlega gen BRAF. Jej obecność wiąże się z gorszym rokowaniem i większym ryzykiem zgonu. Około 25% przypadków nowotworów tarczycy jest nowotworami dziedzicznymi.

Obraz kliniczny jest bardzo niecharakterystyczny. Guzek złośliwy w początkowym stadium nie różni się niczym od guzka łagodnego, zatem do różnicowania niezbędne jest wykonanie biopsji aspiracyjnej cienkoigłowej, choć nie zawsze daje ona jednoznaczne wyniki. W niektórych przypadkach pierwszym objawem jest powiększenie węzłów chłonnych szyjnych lub innych objawów powstających na podłożu rozwijających się przerzutów. Do niepokojących objawów należy szybki wzrost guza, jego nieprzesuwalność względem podłoża, chrypka, ból podczas połykania, duszność, zwiększenie obwodu szyi, a w raku rdzeniastym biegunka, wynikająca ze wzmożonego wydzielania kalcytoniny.

Jeśli stwierdza się którykolwiek z objawów, należy niezwłocznie zgłosić się do lekarza specjalisty. Powinien on zebrać dokładny wywiad dotyczący ewentualnych czynników ryzyka oraz przeprowadzić badanie. Już wstępne obmacywanie obszaru szyi da informacje na temat wielkości tarczycy oraz obecności dostępnych badaniu guzków i ich cech mogących świadczyć o złośliwości. Następnie wykonać badanie USG obrazujące wykryte palpacyjnie zmiany oraz pod jego wizualną kontrolą zrobić wspomnianą już biopsję cienkoigłową. Badaniem, które jednoznacznie rozstrzyga o złośliwości lub łagodności zmiany, jest pooperacyjne badanie histologiczne. Niekiedy rozpoznaje się raka tarczycy podczas operacji tego narządu wykonanej z innych przyczyn. Tylko w przypadkach raka nieoperacyjnego do rozpoznania wystarczająca jest jedynie biopsja. Badaniami wspomagającymi proces diagnostyczny są USG tarczycy, scyntygrafia z użyciem jodu, badania laboratoryjne i morfologiczne.

Podstawową metodą leczenia raka tarczycy jest całkowite jej usunięcie wraz z okolicznymi węzłami chłonnymi. Powikłaniem tego zabiegu może być przejściowa lub trwała niedoczynność przytarczyc. W przypadku raka zróżnicowanego (brodawkowatego lub pęcherzykowego) po leczeniu chirurgicznym stosuje się uzupełniające leczenie jodem promieniotwórczym. U wszystkich chorych po zabiegu usunięcia tarczycy stosuje się lewotyroksynę w celu uzupełnienia niedoboru hormonów.

Rokowanie w raku tarczycy zależy od typu raka, stopnia jego zaawansowania w chwili rozpoznania oraz wdrożenia odpowiedniego leczenia.

Piśmiennictwo

Źródło tekstu:

  • Gajewski P.: Interna Szczeklika. Medycyna Praktyczna. Kraków, 2018, s. 1344-1350.

Kategorie ICD:


Reklama
(0)
Komentarze