Zaloguj
Reklama

Najgroźniejszy nowotwór układu oddechowego: rak drobnokomórkowy płuc

Najgroźniejszy nowotwór układu oddechowego: rak drobnokomórkowy płuc
Fot. Pantherstock
(0)

Rak drobnokomórkowy płuc jest rodzajem nowotworu układu oddechowego, którego rozpoznanie wzbudza największy niepokój. Nie bez powodu tak jest – schorzenie jest stwierdzane zwykle dopiero wtedy, gdy dojdzie już do znacznego rozsiewu raka, dodatkowo rokowania pacjentów (nawet tych optymalnie leczonych) nie są pomyślne. Najważniejsza w przypadku drobnokomórkowego raka płuc wydaje się więc jego profilaktyka: czy można zrobić cokolwiek, by uniknąć zachorowania na ten nowotwór?

Reklama

Leczenie raka drobnokomórkowego płuc

Dokładna diagnostyka u chorych z rakiem drobnokomórkowym płuc jest niezbędna przede wszystkim z tego powodu, że umożliwia ona wybranie optymalnego dla pacjenta leczenia. Wtedy, gdy u chorego istnieje postać ograniczona SCLC (czyli taka, gdzie nowotwór istnieje tylko po jednej stronie klatki piersiowej i ewentualnie zajęte są także węzły chłonne), pojawia się możliwość przeprowadzenia leczenia operacyjnego. W zależności od rozległości guza wykonywana może być pneumonektomia (usunięcie całego płuca), lobektomia (resekcja jednego płata płuca) czy segmentektomia (usunięcie tylko jednego z wielu segmentów płuc).

Zabiegi chirurgiczne zdecydowanie nie są jednak jedyną metodą leczenia, która jest proponowana chorym na raka drobnokomórkowego płuc. W przypadku tego nowotworu niezbędne są również chemioterapia oraz radioterapia.

U niektórych chorych schorzenie rozpoznawane jest tak późno, że jest już ono w bardzo zaawansowanym stadium. Zdarza się również, że pacjent cierpi na inne poważne choroby lub ogólny poziom jego sprawności jest po prostu zły. W wymienionych sytuacjach zarówno radykalne leczenie zabiegowe, jak i chemio- czy radioterapia mogą być przeciwwskazane. Proponowane chorym może być wtedy leczenie paliatywne, czyli postępowanie mające na celu doprowadzić do złagodzenia pojawiających się u nich objawów. W tym celu wykorzystywane mogą być m.in. talkowanie opłucnej, napromienianie ognisk przerzutowych czy implantacja specjalnych stentów zapewniających drożność dróg oddechowych.

Rokowania chorych na raka drobnokomórkowego płuc

Rokowania w przebiegu raka drobnokomórkowego płuc ogólnie ciężko uznawać za pomyślne. Wtedy, gdy w ogóle nie jest rozpoczynane leczenie tej choroby, średnie przeżycie sięga zwykle od 6 do 8 miesięcy. Dużo lepsze nie są niestety rokowania chorych, u których podejmowane są odpowiednie oddziaływania terapeutyczne: szacuje się, że 5-letnie przeżycie osiąga zaledwie około 2% leczonych z powodu SCLC chorych.

Biorąc pod uwagę to, jak niska jest przeżywalność w przypadku raka drobnokomórkowego płuc, najistotniejszy wydaje się jeden aspekt: zapobieganie wystąpieniu tej choroby. Tutaj zalecenie jest zasadniczo jedno – unikać należy dymu tytoniowego. Im dłużej trwa uzależnienie od tytoniu i im więcej papierosów wypala dany człowiek, tym bardziej narasta ryzyko tego, że pojawi się u niego drobnokomórkowy rak płuc. Należy tutaj podkreślić, że szkodliwe jest nie tylko czynne, ale i bierne palenie – osoby, które są mimowolnie zmuszone do wdychania dymu tytoniowego, również znajdują się w grupie ryzyka wystąpienia SCLC.

Piśmiennictwo
Reklama
(0)
Komentarze