Zaloguj
Reklama

Najgroźniejszy nowotwór układu oddechowego: rak drobnokomórkowy płuc

Najgroźniejszy nowotwór układu oddechowego: rak drobnokomórkowy płuc
Fot. Pantherstock
(0)

Rak drobnokomórkowy płuc jest rodzajem nowotworu układu oddechowego, którego rozpoznanie wzbudza największy niepokój. Nie bez powodu tak jest – schorzenie jest stwierdzane zwykle dopiero wtedy, gdy dojdzie już do znacznego rozsiewu raka, dodatkowo rokowania pacjentów (nawet tych optymalnie leczonych) nie są pomyślne. Najważniejsza w przypadku drobnokomórkowego raka płuc wydaje się więc jego profilaktyka: czy można zrobić cokolwiek, by uniknąć zachorowania na ten nowotwór?

Reklama

Wśród wszystkich zachorowań na złośliwe nowotwory płuc, rak drobnokomórkowy płuc (ang. small cell lung cancer, w skrócie SCLC) stanowi 10-15%. To, że ten typ raka płuc nie jest tym najczęstszym, jest sytuacją dość korzystną – sugeruje się bowiem, że najgorsze rokowania spośród wszystkich pacjentów z nowotworami dróg oddechowych mają właśnie ci, którzy cierpią na SCLC.

Rak drobnokomórkowy płuc: co do niego doprowadza?

Do raka drobnokomórkowego predysponuje przede wszystkim to, co ogólnie uznawane jest za podstawowy czynnik ryzyka nowotworów płuc – mowa tutaj o paleniu papierosów. Okazuje się, że szkodliwe uzależnienie jest naprawdę w wyjątkowy sposób powiązane z rakiem drobnokomórkowym płuc – jest ono czynnikiem sprawczym choroby w nawet 95% wszystkich jej przypadków.

Nie tylko jednak palenie papierosów może sprzyjać rakowi drobnokomórkowemu płuc – wśród innych czynników jego ryzyka wymienia są m.in. ekspozycję na różne substancje toksyczne (takie jak np. arsen czy azbest). Istnieją również doniesienia o tym, że jest możliwość odziedziczenia – wraz z genami – pewnego stopnia predyspozycji do rozwoju SCLC.

Objawy raka drobnokomórkowego płuc: co powinno niepokoić?

Rak drobnokomórkowy płuc to niezwykle „przebiegły” nowotwór: zazwyczaj choroba ta nie doprowadza bowiem do żadnych dolegliwości aż do momentu, kiedy to u chorego dojdzie do jej rozsiewu po wielu innych niż płuca narządach. Sytuacja ta jest skrajnie wręcz niekorzystna: otóż im później postawione zostanie rozpoznanie SCLC i rozpoczęte leczenie, tym rokowania chorych – które w przypadku tego nowotworu ogólnie nie są korzystne – stają się jeszcze gorsze.

Zazwyczaj im choroba jest bardziej zaawansowana, tym dolegliwości występujące u pacjentów stają się wyraźniej nasilone. Wśród możliwych objawów raka drobnokomórkowego płuc wymieniane są przede wszystkim:

  • duszność (która zwykle stopniowo, wraz z postępem choroby, narasta),
  • krwioplucie,
  • uczucie dyskomfortu lub ból w klatce piersiowej,
  • przewlekły kaszel,
  • ciągła chrypka,
  • spadek masy ciała,
  • utrata apetytu,
  • poczucie ciągłego zmęczenia.

Pojawienie się u pacjenta wymienionych dolegliwości nie jest jednak równoznaczne z tym, że cierpi on właśnie na raka drobnokomórkowego płuc – tak naprawdę podobne objawy mogą wystąpić w przebiegu innych nowotworów, ale i różnych nienowotworowych schorzeń układu oddechowego. Potwierdzić lub wykluczyć to, że pacjent cierpi na SCLC, może dopiero przeprowadzenie odpowiednich badań.

fot. panthermedia

Rozpoznawanie raka drobnokomórkowego płuc

W razie podejrzenia raka płuc pierwszym badaniem, które zwykle jest zlecane pacjentom, jest RTG klatki piersiowej. Już dzięki niemu możliwe jest stwierdzenie obecności mas nowotworowych w obrębie płuc. Innymi badaniami obrazowymi, które również mają duże znaczenie w diagnostyce raka drobnokomórkowego płuc, są tomografia komputerowa oraz rezonans magnetyczny klatki piersiowej. Dużo do ustalenia rozpoznania wnieść może bronchoskopia, a także badania histologiczne uzyskanej od pacjenta plwociny.

Wymienione badania pozwalają z dużym nawet prawdopodobieństwem wysunąć podejrzenie SCLC, ostateczną diagnozę uzyskać można jednak dopiero po przeprowadzeniu badań histopatologicznych. Materiał do takowych może być pozyskiwany np. na drodze biopsji cienkoigłowej płuca.

Kiedy już u chorego rozpoznany zostanie rak drobnokomórkowy płuc, wykonywane są wtedy u niego zwykle kolejne badania. Są one ważne w celu ustalenia stopnia zaawansowania choroby – konieczne jest chociażby stwierdzenie, czy doszło do rozsiewu raka do innych narządów. Wykonywane po to mogą być m.in. badania obrazowe jamy brzusznej czy głowy.

Piśmiennictwo
Reklama
(0)
Komentarze