Zaloguj
Reklama

Dziecko z chorobą nowotworową- specyficzne wymagania dla opieki

Autor/autorzy opracowania:

Źródło tekstu:

  • [1] „Opieka nad dzieckiem z choroba nowotworową” Krystyna Piskorz- Ogórek [w:] „Pielęgniarstwo onkologiczne. Podręcznik dla studiów medycznych.”, pod redakcją dr n med. Anny Koper, Warszawa 2011

Dziecko z chorobą nowotworową- specyficzne wymagania dla opieki
Fot. shutterstock
(0)

Choroba nowotworowa dziecka ma wpływ na cały system rodzinny. Wiąże się z przystosowaniem do nowych warunków, często nieprzewidywalnych a co za tym idzie, z utratą poczucia bezpieczeństwa.

Opieka nad dzieckiem z chorobą nowotworową jest szczególnym wyzwaniem dla personelu medycznego, podczas pobytu w szpitalu oraz dla rodziców. Niezwykle istotne jest odpowiednie reagowanie na potrzeby zdrowotne, intelektualne oraz fizyczne ze względu na etap rozwojowy dziecka. Znaczenie ma tu odpowiednie przygotowanie dziecka do pobytu w szpitalu, edukacja rodziców, przygotowanie personelu medycznego oraz opieki pielęgniarskiej jak również organizacja czasu wolnego w zależności od potrzeb dziecka oraz terapia zajęciowa. Przytaczając słowa Janusza Korczaka „dziecko nie jest małym dorosłym”, należy mieć na uwadze, że potrzeby dziecka różnią się od potrzeb dorosłego i wymaga ono innego podejścia terapeutycznego oraz specyficznego charakteru opieki.
 
Hospitalizacja, czyli okres przebywania w placówce medycznej, jest dla chorego szansa na uratowanie zdrowia lub życia jednak jest to również ostateczna forma pomocy, która rodzi stres i napięcie emocjonalne niosące za sobą następstwa somatyczne oraz w sferze funkcjonowania emocjonalnego. Stres jest czynnikiem, który ma bardzo negatywny wpływ na stan psychiczny pacjenta oraz jego rodziców. Powoduje utratę sił i chęci do dalszej walki z chorobą. Rodzice często również potrzebują czasu na oswojenie się z sytuacja ale niestety tym samym nie dają odpowiedniego wsparcia dzieciom. Przewlekły lęk, w momencie pojawienia się objawów chorobowych powoduje szereg objawów psychicznych i somatycznych u dziecka, wpływając tym samym bardzo negatywnie na rozwój dziecka.
 
Reakcje na diagnozę, jaką jest choroba nowotworowa są bardzo zróżnicowane, zarówno w przypadku dzieci jak i ich rodziców. Pierwszym stadium reakcji na chorobę (według N. K. Cohna) jest stadium szoku psychicznego gdzie starsze dzieci oraz rodzice, nie przyjmują do wiadomości diagnozy uruchamiając takie mechanizmy jak zaprzeczenie oraz wyparcie. Po tej fazie przychodzi czas na stadium oczekiwania na wyleczenie, które niesie ze sobą wysokie wymagania wobec personelu medycznego i „oczekiwanie na cud”.
 
fot. ojoimages
 
 
Kolejnym stadium jest opłakiwanie straty, gdzie rodzice małych dzieci nie mogą się pogodzić, że jeszcze niedawno ich zdrowe dziecko jest teraz bardzo chore. W przypadku starszych dzieci, iż rozżalenie i rozpacz również są okazywane. Stadium zachowania obronnego może się objawiać w sposób neurotyczny (gdzie niedostrzegane są ograniczenia i nie ma chęci stosowana się do zaleceń) lub zdrowy (poprzez adaptacje do zaistniałej sytuacji i podjęcie walki z chorobą współpracę z personelem medycznym). Ostatnim etapem jest stadium przystosowania się do sytuacji i przyjęcie do świadomości, że choroba to jeden z wielu elementów życia, które muszą ze sobą współpracować do pełnej remisji choroby.
 
Jak rodzice powinni reagować w zaistniałej sytuacji? Niezwykle istotna jest akceptacja dziecka oraz wszystkich jego problemów i lęków. Współdziałanie wraz z dzieckiem w walce z chorobą. Dawanie rozumnej swobody buduje w dziecku pewność siebie i pozwala na usamodzielnienie się i budowanie odpowiedzialności u dziecka. Uznanie praw dziecka, zarówno prawa do rozwoju, prawa do stresu, lęku jak i prawa do informacji o leczeniu. Są to pozytywne postawy rodzicielskie. Do niewłaściwych postaw rodziców zaliczmy takie zachowania jak unikanie, odtrącenie, stawianie wygórowanych wymagań oraz nadopiekuńczość.
 
Zarówno dla rodziców jak i dla personelu medycznego, ogromne znaczenie ma sztuka komunikacji z dzieckiem, umiejętność nawiązania z nim kontaktu, branie pod uwagę jego uczuć, odczuć emocji, warunków leczenia i hospitalizacji. Specjaliści tacy jak psycholog, pedagog, czy pedagog terapeutyczny są po to by pomóc w adaptacji do sytuacji zarówno dzieciom jak i ich rodzicom.[1]
 
(0)
Reklama
Komentarze